April 1933: Dr Bachs Twaalf Remedies door de ogen van een leek, door Nora Weeks

 

Dr. BACHs TWAALF REMEDIES door de ogen van een leek
door N. weeks

Met deze remedies is het voor velen mogelijk om zichzelf en anderen te helpen wanneer ze ziek zijn, en om gezond te blijven zonder angst voor terugval, want in plaats van een geschoolde kennis van ziekte, is alleen kennis nodig die we al hebben, nl. die van de karakters van de mensen om ons heen.

Wanner iemand ziek is zeggen we vaak: "Ze is zichzelf niet", en als ze weer beter is: "Ze is zichzelf weer". Dit laat zien dat ziekte eigenlijk een geestestoestand is die niet normaal is voor de patiënt. Zo kun je bijvoorbeeld hoofdpijn krijgen wanneer je je geduld verliest, of als je bang bent kun je koud en rillering worden, of kunnen je handen en knieën gaan trillen, maar als de angst voorbij is wordt je lichaam weer normaal. Ziekte is een langduriger resultaat van een voortdurende abnormale gemoedstoestand, en wanneer de gezonde kijk op het leven weer terugkeert, dan zal de lichamelijke gezondheid ook weer terugkomen.

Wanneer je een zieke behandelt mag de ziekte zelf worden genegeerd, maar moet je kijken naar de gemoedstoestand waarin de patiënt zich bevindt.

Er zijn twaalf van deze fases of gemoedstoestanden, die de echte oorzaken zijn van ziekte, en er is een remedie voor elk van deze toestanden, of die nu vergezeld gaat van ziekte of niet. Het zijn:

Toestand en Remedie.
1. De doodsbange toestand Rock Rose.
2. De angstige Mimulus.
3. De rusteloze, gekwelde Agrimony.
4. De besluiteloze, twijfelende Scleranthus.
5. De dromerige, onverschillige Clematis.
6. De zelf-medelijdende Chicory.
7. De dwaze, zichzelf wantrouwende Cerato.
8. De ontmoedigde, teneergeslagen Gentian.
9. De wilskrachtige Vervain.
10. De ongeduldige, prikkelbare Impatiens.
11. De rustige, afstandelijke, trotse Water Violet
12. De zwakke, uitgeputte Centaury.

De patiënten geven vaak zelf al hun hoofdthema aan wanneer je met ze praat. Ze kunnen bijvoorbeeld zeggen: "het lijkt wel of ik alle interesse in zaken heb verloren" (Clematis). "Ik durf het niet te proberen" (Mimulus). "Ik geloof niet dat ik kan beslissen" (Scleranthus).

Misschien helpen de volgende korte beschrijvingen om concreet vorm te geven aan de verschillende geesteshoudingen, die we eigenlijk altijd al bemerkt hebben bij onszelf en bij anderen, maar die we misschien onbelangrijk vonden, omdat we niet in de gaten hadden dat de toestand van ons lichaam afhankelijk is van de toestand van onze gevoelens, net zoals we glimlachen of fronsen, naar gelang we ons op dat moment voelen.

Rock Rose. De doodsbange. Degenen die in het gewone leven altijd in een doodsbange geestestoestand lijken te zijn: doodsbang om mensen te ontmoeten, om alleen te zijn, om nieuwe dingen te doen, om in het donker de trap op te gaan; die echt ziek worden van een onverwacht geluid of een schok, die doodsbang zijn van alles wat ze niet kennen. Ze kunnen grote angst hebben voor krankzinnigheid, voor zelfmoord, lijden aan uiterste wanhoop, angstaanjagende nachtmerries hebben, en gillend wakker worden.
Je ziet vaak die blik van doodsangst in hun ogen en in hun hele houding. Deze geesteshouding heeft zijn weerslag op het lichaam, door acute gevaarlijke ziekte of ongelukken, op de momenten dat er snel gehandeld moet worden om fatale gevolgen te voorkomen, wanneer de patiënt in paniek is, of in extreem gevaar. Rock Rose is de "reddende" remedie voor mensen die in gevaar zijn, wat de ziekte dan ook is.

Mimulus. De angstige. Dit is de angstige, de bange. Deze mensen beginnen iedere zin meestal met "Ik ben bang dat ik niet kan..." Ze zijn timide, zenuwachtig, tamelijk prikkelgevoelig, raken in de war, blozen gemakkelijk, zijn verlegen, en verstoppen hun angst en verlegenheid achter veel praten, of juist achter helemaal niet praten; houden niet van herrie en van andere mensen die veel praten. Als ze ziek zijn, zijn ze bang om te bewegen, voor het geval de pijn terug zou komen, bang om weer dingen te gaan doen, zoals lopen, voor het geval ze niet sterk genoeg zouden zijn, bang om het gewone leven weer op te pakken.
Ze zijn gespannen voor andere mensen, hun kinderen, echtgenoten, etc., nemen nooit risico uit angst voor de gevolgen, zijn bang om op de tocht te zitten, om natte voeten te krijgen, bang om ziek te zijn, en om wat er "zou kunnen gebeuren". Ze zijn gevoelig voor de mening van anderen, vanwege de angst in henzelf.
N.B., 2024, HG: Wanneer iemand zegt "Ik ben bang dat ik niet kan...", lees dan ook de beschrijving van Larch, die Bach in 1935 ontdekte (2 jaar nadat dit artikel geschreven is).

Agrimony. De rusteloze, gekwelde geesteshouding komt tamelijk veel voor. Meestal zijn het uiterlijk heel vrolijke dappere mensen, die makkelijk doen over hun problemen, zodat anderen denken dat ze totaal geen zorgen hebben. Meestal hebben ze een gezonde kleur, zoals mensen die veel buiten leven. Ze zijn rusteloos, kunnen niet lang stilzitten, moeten altijd iets te doen hebben, hebben gezelschap nodig, vertier, en drinken soms te veel, of gebruiken zelfs drugs in een poging hun pijn of lijden te verdoven.
Als ze ziek zijn, zijn ze altijd vrolijk en maken hun handicap belachelijk; ze zijn heel moedig en vechten er goed voor, maar omdat ze nooit iets serieus nemen, is het moeilijk om er bij hen achter te komen hoeveel ze lijden. Ze zijn rusteloos in bed, maar maken geen drukte, ook niet als ze veel pijn hebben: zelfs als ze heel ziek zijn tonen ze moed, zoals een jong meisje dat tijdens een zware astma-aanval, nog net glimlachend wist uit te brengen: "ik maak een herrie als een aandrijfmotor".

Scleranthus. De besluiteloze, twijfelende toestand. De mensen van wie we zeggen: "Hij weet nooit wat hij wil; het ene moment zegt hij dit, en het volgende moment iets anders; hij is zo wisselvallig in alles wat hij zegt en doet". Besluiteloosheid en onzekerheid is ook in hun bewegingen terug te zien: ze zijn schokkerig, niet in staat behoorlijk recht te lopen, ze aarzelen als ze de weg oversteken, gaan halverwege en komen dan terug.
Ze kunnen niet snel beslissen, zijn afwisselend optimistisch en pessimistisch, het ene moment zijn ze uitgelaten en het volgende moment neerslachtig. Als ze ziek zijn komen en gaan hun symptomen, de pijn zit eerst op de ene plek, dan weer op een andere, hun temperatuur gaat alle kanten op. Ze veranderen steeds van gedachten over wat ze willen eten, of hoe de kussens moeten liggen.
Hun geestelijke onzekerheid resulteert in lichamelijke onzekerheid, zoals duizeligheid, rillerigheid, ongecontroleerde bewegingen en acties. Deze fase komt veel voor tijdens het herstel, en is te herkennen aan onzeker, struikelend lopen, en de duizeligheid die meestal voorkomt bij de verandering van liggen naar zitten, staan en lopen.

Clematis. De dromerige, onverschillige. Je vindt deze mensen overal onder kinderen en volwassenen, en tijdens ziekte en herstel is er vaak een Clematis fase. "Ze is zo'n dromerig, slaperig mens, haar gedachten lijken altijd zo ver weg, dat ze nog niet de helft hoort van wat je zegt." Mensen die behoefte hebben aan zoveel slaap, die 's morgens niet snel wakker worden, en zich dan niet fris of uitgerust voelen; degenen die vaak overdag op een rustig moment in slaap vallen, de dagdromers, die geen actieve interesse hebben in de dingen om hen heen, apathisch zijn, lusteloos, onverschillig, in hun eigen gedachten leven, bij wie het moeilijk is om enig enthousiasme op te wekken.
Ze leven echt in het verleden, met hun herinneringen, of met iemand die overleden is, zodat ze niet geïnteresseerd zijn in het heden. Ze steken een drukke straat over zonder op het verkeer te letten, en vergeten hun omgeving zo volkomen, dat ze tegen anderen opbotsen als ze over de stoep lopen.
Aan de afwezige blik in hun ogen, en hun dromerige uitdrukking, kun je zien dat hun aandacht niet bij het heden is. Soms kun je ze horen zeggen: "Sinds mijn broer of zus overleden is heb ik nets meer om voor te leven, helemaal geen interesse meer in het leven". Als ze ziek zijn interesseert het ze vaak niet of ze beter worden of niet.
N.B., 2024, HG: Wanneer mensen "echt in het verleden" leven, lees dan ook de beschrijving van Honeysuckle, die Bach in 1935 ontdekte (2 jaar nadat dit artikel geschreven is).

Chicory. We lijden allemaal wel eens aan een geesteshouding van zelf-medelijden. Als we ons misbruikt voelen en echt beter verdienen dan dit, dat niemand van ons houdt, dat we verwaarloosd worden en medelijden hebben met onszelf, dat niemand anders zoveel lijdt, zo'n pijn heeft, zoveel tegenspoed, zulke moeilijkheden, eigenlijk dat de hele wereld tegen ons is. Dan worden we terughoudend en beperkt, stoppen onze gevoelens weg, onderdrukken ze, zodat we verstopt raken, geestelijk en lichamelijk, en we voelen ons "geraakt en gepijnigd".
De kwalen komen overeen met die bepaalde geestestoestand: lichamelijke verstopping en onderdrukking. De patiënt heeft een hoogrode en opgekropte kleur. Ze zeggen vaak: "Mijn uiterlijk wekt geen medelijden op".

Cerato. Zelf-wantrouwen resulteert in veel domme acties, omdat patiënten dan op advies van anderen veel dingen gaan proberen, en doen, die voor henzelf fout zijn, terwijl ze dat eigenlijk zelf ook wel weten. Ze zijn irritant omdat ze zo vaak andere mensen napraten, in plaats van te zeggen wt ze zelf vinden of willen. Ze zijn geneigd om conventies en mode te volgen, en de publieke opinie is erg belangrijk voor ze.
Ze verzinnen domme excuses voor hun acties, terwijl ze beter zouden moeten weten. Als ze ziek zijn nemen ze van iedereen advies aan, en gaan dat serieus uitproberen, in tegenstelling tot Scleranthus mensen, die te besluiteloos zijn om op welk advies dan ook te reageren.
De Cerato types kunnen zichzelf heel ongelukkig en ongemakkelijk maken door bijvoorbeeld iemands gepatenteerde riem te dragen, of elastihe kousen, door een of ander streng dieet, of speciaal eten dat een vriend hen adviseerde, terwijl ze eigenlijk precies weten welk eten of welke voeding of welke oefeningen het best voor ze zijn, en dat ze veel beter hun eigen intuïtie zouden kunnen volgen. Het zijn imitators die zelfs een ziekte kunnen aantrekken als die op dat moment in de mode is. Ze zijn te conventioneel om zichzelf te zijn.

Gentian. De ontmoedigde, depressieve gemoedstoestand komt heel veel voor en zorgt voor veel ziekte. We hebben allemaal de neiging om deze fase door te gaan wanneer we moeilijkheden tegenkomen. Veel ziektes hebben ergens in hun verloop Gentian nodig. De melancholieke gemoedstoestand verlaagt de weerstand van het lichaam, waardoor het open staat voor elke soort aanval.
Tijdens het herstel, maar ook bij een chronische ziekte, kan de patiënt, zelfs als het goed met hem gaat, onder depressieve gedachten lijden, en somber en ontmoedigd raken en de neiging hebben om het op te geven. En als die fase niet wordt overwonnen zal dat de ziekte natuurlijk verlengen.

Vervain. In het sterke type met de eigen wil kun je je niet vergissen. Ze hebben last van te veel enthousiasme, tegengesteld aan het Clematis type.Ze weten zo zeker dat ze gelijk hebben dat ze niet naar advies luisteren. Ze weten altijd wat het beste voor hen is en geven niet graag toe dat ze ongelijk hebben. En juist deze eigenwijsheid zorgt ervoor dat ze veel lijden. Als ze ziek zijn, zijn ze moeilijk te behandelen en er is tact nodig, omdat hun eigenwijsheid vaak zorgt dat ze hulp of medische behandeling weigeren.
Ze willen per se niet stoppen met hun werk, zelfs als ze daar te ziek voor zijn, en als ze dan advies gaan halen, dan vertellen ze meestal de dokter welke behandeling ze denken dat ze nodig hebben. Hun wil is zozeer een drijvende kracht dat ze zichzelf uitputten.
N.B., 2024, HG: Voor mensen die "per se niet willen stoppen met hun werk" kun je ook de beschrijving van Oak lezen, die Bach in mei 1933 ontdekte (net nadat dit artikel gepubliceerd was).

Impatiens. De ongeduldige gemoedstoestand. Deze mensen kunnen niet wachten, hebben behoefte om bezig te zijn, om iets af te hebben. Ze zijn haastig, en als daar iets of iemand tussen komt worden ze prikkelbaar. Ze kunnen niet begrijpen dat anderen de dingen niet zo helder zien, of net zo snel zijn als zijzelf, en dat maakt ze ongeduldig. Tijdens ziekte of herstel gaan velen door deze fase. In het algemeen vinden we eigenlijk dat patiënten goed onderweg zijn naar herstel als ze prikkelbaar en ongeduldig worden.
Het laat zien dat ze dingen zelf willen doen, en zitten te popelen om weer op te staan, want niets dat er voor ze gedaan wordt is goed genoeg: het eten is fout, de kamer is fout, en ga zo maar door. De meeste mensen die pijn hebben zijn heel ongeduldig, en bij veel ziektes waar prikkelbaarheid vergezeld gaat van ernstige pijn, geeft Impatiens vrijwel direct verlichting. Bij chronische ziektes verliest de patiënt zijn geduld wel eens omdat hij stil moet liggen of niet vooruit gaat, waarbij hij niet in de gaten heeft dat juist dit ongeduld het herstel vertraagt, omdat het zo vermoeiend is en onnodig energie verbruikt.

Water Violet. Deze rustige, trotse, afstandelijke fase is niet zo gebruikelijk, maar wel heel uitgesproken. Deze mensen aanvaarden alles wat er op hun pad komt, pijn, tegenvallers, moeilijkheden, met een kalme, rustige moed, klagen nooit en hebben geen medelijden met zichzelf, maar ze zijn geduldig, weten wat ze willen, en zorgen dat ze anderen zo weinig mogelijk tot last zijn. Ze zijn het liefst alleen, of ze nou ziek zijn of gezond.
Ze lijden door hun trots, die hen op veel subtiele manieren in de weg zit. Ze zijn ingetogen trots op hun afstandelijkheid, op de manier waarop ze voor zichzelf kunnen zorgen, op hun kwaliteiten (die groot zijn), en op het feit dat ze in staat zijn om moeilijkheden te overwinnen. Ze zijn trots op hun familie, en zelfs op het feit dat ze trots zijn. En dat alles doen ze niet op een opschepperige, praatgrage manier, maar op een kalme, rustige, vriendelijke manier, zodat anderen geen last hebben van hun trots, hoewel ze er zelf wel fors onder kunnen lijden. Als die trots eenmaal overwonnen is, zijn het echt heel mooie mensen.

Centaury. Degenen die zo uitgeput, zwak en slap zijn dat ze de kracht niet meer hebben om zichzelf te helpen. Ze hebben de neiging om het op te geven omdat ze de kracht niet meer hebben, en te zwak zijn om nog een poging te doen. Het is de geestestoestand van "vrede tot elke prijs". Ze zijn te moe om ooit nog hun rechten op te eisen. Dit type heeft een zwakke wil, het tegengestelde van de sterke wil van Vervain.
Ze zien eruit alsof alle levenslust uit hen is weggetrokken, vaak bleek en onbeduidend. Er was een tijd dat we zouden zeggen dat ze staalpillen nodig hadden. Als ze ziek zijn knokken ze er niet voor, zijn ze passief. Centaury zal ze helpen, en je kunt het geven bij iedere ziekte die speciaal deze toestand laat zien. Deze tekenen kun je soms zien na een acute aanval tijdens een langdurige ziekte, of tijdens het herstel.

Dit zijn de twaalf ziekten waarvoor we op onze hoede moeten zijn. De manier waarop het lichaam wordt aangevallen is alleen van belang omdat dat ons laat zien dat onze gezonde, normale kijk op het leven op de ziekenlijst staat.

Kijk maar eens hoe verschillende mensen iets bepaalds doen, zoals eten bestellen in een restaurant, dan zul je zien dat ze dat allemaal op een andere manier doen: de een zelfverzekerd, een ander verlegen, weer een ander ongeduldig, of juist rustig, en ga zo maar door. Dan kun je ook begrijpen dat mensen dezelfde lichamelijke kwaal kunnen hebben, maar daar verschillend op reageren, naar gelang hun aard, waardoor ze verschillende remedies nodig hebben om weer gezond te worden, in overeenstemming met hun type.

Zo heb ik bij drie patiënten bloedingen behandeld zien worden met drie verschillende remedies. De eerste was een kind met een ernstige neus-bloeding, en was uitermate uitgeput en zwak, en had Centaury nodig. Dan was er een vrouw met een baarmoeder-bloeding die behoorde tot het type dat medelijden met zichzelf had, dus voor haar hielp Chicory om weer gezond te worden en een zware operatie te voorkomen. De derde was een acute darm-bloeding die in normale gevallen fataal had kunnen worden, als er geen Rock Rose was gegeven.

In het verloop van een ziekte kan de patiënt veel fases doormaken, die ieder een specifieke remedie nodig hebben.

In de acute fase kan dat doodsangst zijn, daarna angst, en als die fase voorbij is, uitputting of slaperigheid, tijdens het herstel gevolgd door besluiteloosheid, zelfmedelijden of ongeduld, of neerslachtigheid, al naar gelang de persoonlijkheid van de patiënt. Maar aan de andere kant kan soms een enkele remedie genoeg zijn om weer gezond te worden.

Een ziekte hoort niet bij een specifieke remedie, maar iedere remedie hoort bij een bepaalde gemoedstoestand, of mentale houding. Ik wil dit benadrukken. Bestudeer de patiënt zelf, niet zijn lichamelijke ziekte. In feite bemoedig je je patiënt meer wanneer je niet blijft stilstaan bij zijn ziekte, en bemoediging is wat hij het meeste nodig heeft.