0: De Remedies van Dr. Edward Bach, een toespraak voor de Britse Vereniging voor Wichelroedelopers, door Nora Weeks
De Dr. Edward Bach Remedies
Een lezing voor de Britse vereniging van wichelroedelopers
door Nora Weeks
Voor het komende half uur vraag ik je om je gedachten niet te richten op het genezen van het zieke lichaam, maar op het genezen van de zieke mens. Want na vele jaren onderzoek verkreeg Dr. Edward Bach het inzicht dat onze fysieke gezondheid afhangt van onze manier van denken, onze gevoelens, en onze emoties.
Een goede gezondheid is harmonie, ritme, wanneer we positief denken, constructief, gelukkig. Een slechte gezondheid wanneer we negatief denken, ongelukkig, destructief.
Zo werkt de kracht van de gedachte, de macht die de mens heeft over zijn lichaam, wat immers maar het voertuig is, de wagen, die hij gebruikt op zijn reis door het leven op deze aarde.
Omdat sommigen van jullie misschien helemaal niets weten van de Bach Remedies, wil ik graag eerst iets vertellen over Dr. Bach zelf, en hoe hij deze behandelmethode heeft ontwikkeld, waarbij hij de Bloesem Remedies vond. Zijn familie kwam oorspronkelijk uit Wales, dus de naam moet worden uitgesproken als "Bach", maar zijn medische collega's noemden hem altijd "Betsj", en sindsdien zijn we dat maar blijven doen.
Edward Bach is opgeleid en afgestudeerd aan het Universiteits Ziekenhuis en behaalde het artsen-diploma (DPH: Diploma of Public Health) in Cambridge in 1914.
Hij was nogal een ongebruikelijke medicijnen-student, want hij was al snel meer geïnteresseerd in de patiënten zelf dan in hun ziektes. Hij had de gewoonte om bij hun bed te zitten en hen tegen hem te laten vertellen, en door naar ze te luisteren kwam hij achter de werkelijke oorzaken van hun slechte gezondheid. Zo was de vrouw met de zware asthma bijvoorbeeld een heel bange vrouw. Ze vertelde hem dat haar zoon al meer dan 3 maanden geleden een baan had aangenomen in het noorden van Engeland, en dat ze al die tijd niets van hem gehoord had. Ze was doodsbang dat hij een ongeluk gehad had, zwaar gewond was, of zelfs overleden. Maar op een dag kwam hij bij haar langs en vertelde haar dat hij een baan dichter bij huis gevonden had. Binnen enkele dagen was ze haar asthma helemaal kwijt. Ze hoefde niet langer haar adem in te houden voor haar zoon.
En dan was er een man met als diagnose een zweer in zijn twaalfvingerige darm, die zeer bezorgd was. Hij was zijn baan kwijt, zijn vrouw kon niet werken, en hij had twee jonge kinderen. Later, toen hij hoorde dat hij zijn baan weer terugkreeg, kreeg hij ook zijn gezondheid weer terug. Hij kreeg een baan en raakte zijn zweer kwijt. Tegenwoordig zegt de medische wetenschap ook dat zorgen maken vaak de oorzaak is van maagzweren of zweren in de twaalfvingerige darm, maar in die vroege tijd was het nog een nieuw idee.
Dat was het moment dat Dr. Bach begon te beseffen dat het niet genoeg was om de lichamelijke symptomen te behandelen. Dat het lichaam een afspiegeling was van de gedachten in het hoofd. Het was de zieke zelf, de persoon, die behandeling nodig had, en hulp om van zijn zorgen af te komen, zijn angsten, depressies, hopeloosheid. Hij vond dat er een compleet nieuwe behandelmethode nodig was, en een praktische, want woorden waren niet genoeg; het helpt immers weinig wanneer je tegen iemand die zich zorgen maakt zegt: "maak je geen zorgen, wees blij".
Maar de dokter wilde eerst nog voor zichzelf andere methoden uit de reguliere medische wetenschap bewijzen en testen, en hij werd bacterioloog. In zijn tak van de medische wereld was hij welbekend vanwege zijn onderzoekswerk, maar het bevredigde hem niet. Hij was nog steeds lichamen aan het behandelen in plaats van mensen, en hij vond het maar niks om stoffen die door een ziek lichaam waren gemaakt weer terug te injecteren in dat lichaam. Maar het waren geen verloren jaren, want hij bestudeerde al die tijd zijn patiënten, zijn vrienden, iedereen die hij tegenkwam, en bekeek hoe ze reageerden op hun ervaringen in het dagelijks leven, bij hun werk of in spel, in goede of slechte gezondheid, en die kennis van de menselijke aard kwam hem later goed van pas.
Daarna kwam hij in aanraking met homeopathie, en hij werd heel blij toen hij ontdekte dat Hahnemann, de grondlegger van de homeopathie, gezegd had: "De patiënt is de belangrijkste factor in zijn genezing". En ook omdat homeopathische remedies niet alleen voorgeschreven worden voor de lichamelijke symptomen, maar ook op basis van de persoonlijkheid van de patiënt, zijn eigenschappen en eigenaardigheden.
Dokter Bach werkte een tijdje in de laboratoria van het Koninklijk Homeopathisch Ziekenhuis in Londen, en het was daar dat hij geïnteresseerd raakte in de samenhang tussen gifstoffen in de darmen en chronische ziekte. Ik wil daar kort iets over vertellen, omdat de resultaten van dat onderzoek zorgden voor een grote stap vooruit naar zijn uiteindelijke werk.
Hij isoleerde 7 groepen darmflora en bereidde er op homeopathische wijze nosoden van, die hij zijn patiënten liet innemen. Hun doel is om het darmkanaal te reinigen en te zuiveren. Ik zeg "is" omdat deze nosoden, de zeven darmnosoden, vandaag de dag nog steeds gebruikt worden. Ze waren uitermate succesvol.
Vervolgens deed hij een zeer belangrijke en significante ontdekking. Het was deze: alle patiënten met dezelfde emotionele problemen hadden dezelfde nosode nodig, ongeacht de soort lichamelijke ziekte. Die patiënten die onderhevig waren aan gewelddadige emotionele uitbarstingen, bij wie het stormde in hun hoofd, hadden allemaal dezelfde nosode nodig. Degenen die zenuwachtig waren, ongerust, hadden een andere nosode nodig, maar wel weer allemaal dezelfde, ongeacht aan welke lichamelijke kwaal ze leden.
Vanaf dat moment schreef hij deze nosoden alleen nog voor op basis van de mentale problemen en buien van zijn patiënten. Lichamelijk onderzoek van de patiënt was niet meer nodig, net zo min als laboratorium onderzoeken, en de behandeling kon zonder vertraging direct beginnen. De resultaten waren uitstekend. Dit bevestigde zijn mening dat de oorzaak van een lichamelijke ziekte niet iets lichamelijks was, maar, zoals hij zei: "de consolidatie van een mentale houding". Dokter Bach vond dat hij vanaf dat moment zijn tijd en zijn leven het beste kon besteden aan het zoeken naar die zuivere remedies, die de zieke zouden helpen om boven zijn eigen ongelukkige gedachten uit te komen. Hij wist dat de nieuwe remedies in de natuur te vinden waren, tussen de bomen en planten, want voor al onze behoeften heeft de Schepper voorzien in de natuur.
Hij kende het principe van de nieuwe behandelmethode al:
"Behandel de patiënt, niet zijn ziekte",
want wanneer de negatieve gedachten overwonnen zouden zijn, zou het lichaam ook reageren.
En dus gaf hij in 1930 zijn werk in Londen op, en ging zonder om te kijken op het platteland wonen.
Alle jaren van zijn medische carrière deed hij zijn vondsten op basis van zijn intellect, en zocht er steeds wetenschappelijk bewijs voor, maar nu vond er een verandering in hem plaats. Hij werd zeer gevoelig, zowel geestelijk als lichamelijk. Jullie, als wichelroedelopers, kunnen dit vast begrijpen, want jullie hebben diezelfde gevoeligheid. Als hij zijn hand boven een bloeiende plant hield, of een bloem in de palm van zijn hand legde, dan kon hij de eigenschappen van die bloem in zichzelf voelen, net zoals jullie een water-ader kunnen voelen met behulp van jullie takje of pendel of welk hulpmiddel jullie ook gebruiken. Ik weet dat sommigen van jullie geen takje nodig hebben en alleen je handen gebruiken.
Voordat hij een bepaalde bloem vond, leed hij heel acuut zelf onder de negatieve geestestoestand waar de bloem voor nodig was, en tegelijkertijd had hij het voorrecht, zoals hij het zelf zei, om ook te lijden aan een lichamelijke klacht. Hij ging vervolgens rondwandelen op velden en wegen, totdat hij de bloem vond, of erheen was geleid. Die bloem herstelde dan direct zijn kalmte en zijn geestelijke rust, en dan was binnen een paar uur ook de lichamelijke klacht weer genezen.
Op deze manier vond hij 38 bloemen, die horen bij de 38 negatieve gemoedstoestanden waar de mensheid aan kan lijden. Op drie uitzonderingen na zijn het allemaal eenvoudige wilde bloemen van het platteland. Hij bereidde alleen de bloemen, want die groeien boven de grond in het zonlicht en de lucht, en in hun hart bevatten ze de zaadkiemen, het vervolg van het leven van de plant. Jullie kennen er natuurlijk best veel van: gaspeldoorn, struikheide, kamperfoelie, hondsroos, cichorei, agrimonie - en de bloemen van onze welbekende bomen - eik, beuk, wilg, lariks.
Voordat ik een paar van deze remedies en hun toepassing ga beschrijven, wil ik graag eerst vertellen hoe dokter Bach ze bereidde en hoe ze nog steeds bereid worden.
De bloemen die 's zomers bloeien wanneer de zon zijn volle kracht heeft, worden bereid met de zonne-methode. Zet een klein effen glazen schaaltje op de grond, daar waar de planten groeien, en vul het met vers koud water; als er een heldere stroom in de buurt is, dan is dat nog beter. Knip dan de bloemen van zoveel mogelijk exemplaren van dezelfde plant af, net onder de kelk, en laat ze direct op het wateroppervlak drijven, tot het hele oppervlak bedekt is. Dan neemt de natuur het over. Het schaaltje met de bloemen blijft 3 uur in het volle zonlicht staan. Aan het einde van die periode is het water sprankelend, vol kleine belletjes, trillend. We noemen het "levend water", wat het ook is, want de zon heeft de levenskracht, de vitale kracht van de bloemen, overgebracht in het water. Dan worden de bloemen voorzichtig met een takje van dezelfde plant van het water getild, en het water in een fles gedaan en geconserveerd. Dit is de eerste bereiding, de Moedertinctuur.
De bloemen die vroeg in het jaar bloeien, wanneer de zon zijn volle kracht nog niet heeft bereikt, worden bereid met de koken-methode. Dit zijn vooral de boom-bloesems. De bloemen worden geknipt met een klein stukje van de tak en jonge bladeren, en in een steriele steelpan gedaan totdat deze ongeveer voor drie-kwart gevuld is. De steelpan wordt snel mee naar huis genomen, waar de bloemen worden bedekt met koud water, en een half uur gekookt op het fornuis. Daarna worden de bloemen uit het water gehaald met een takje van dezelfde boom, het water gefilterd omdat er enig bezinksel in kan zitten, in flessen gedaan en op dezelfde manier geconserveerd als bij de zomer-bloemen.
Dokter Bach verdeelde de 38 remedies in 7 groepen. Die voor angst. Voor onzekerheid en besluiteloosheid. Voor eenzaamheid. Voor onvoldoende interesse in het hier en nu. Voor over-gevoeligheid voor ideeën en invloeden. Voor moedeloosheid en wanhoop. Voor te veel bezig zijn met andermans welzijn.
In zijn kleine boekje "De twaalf genezers en andere remedies" beschrijft hij de negatieve gemoedstoestanden van elk van deze remedies op een heel eenvoudige manier.
Laten we het gebruik eens beschrijven van één of twee remedies uit een paar van deze groepen, maar niet voordat ik nog eens benadrukt heb dat het de patiënt is, die we behandelen, de persoon, niet zijn fysieke toestand.
Eerst een remedie uit de groep "onvoldoende interesse in het hier en nu". De remedie is White Chestnut, de bloem van de witte paardenkastanjeboom. Het is voor degenen met aanhoudende zorgelijke gedachten, discussies of gesprekken in het hoofd, die o zo moeilijk te stoppen zijn, heel vermoeiend, en die zorgen dat iemand zich niet kan concentreren op het werk of op andere interesses. Dokter Bach noemde deze remedie de "grammofoonplaat remedie", omdat deze gedachten alsmaar rond gaan, zoals de naald op een grammofoonplaat.
Deze patiënt had veel spanning meegemaakt, en meningsverschillen met familie over een bepaalde kwestie. Hij vertelde dat zijn hoofd de hele dag, en een groot deel van de nacht, vol zat met alles wat hij tegen ze zou gaan zeggen, discussies en pogingen om ze te overtuigen, terwijl hij zich afvroeg hoe hij het probleem moest oplossen. Hij was uitgeput door het slaapgebrek, was zijn eetlust kwijt, en enig gewicht, en kon zich niet concentreren op zijn werk, dat belangrijk en verantwoordelijk was. Hij kreeg White Chestnut, en tot zijn verbazing en zijn vreugde reageerde hij snel. Toen hij terugkwam vertelde hij dat het hem nu lukte om zijn gedachten te beheersen, en rustig naar het probleem te kijken. Zijn slaap en zijn eetlust waren sterk verbeterd, maar waar hij het meest blij mee was, was dat hij zich weer kon concentreren op zijn werk, en weer kon genieten van zijn weekend golf. Het was alsof de naald van de grammofoonplaat was afgehaald.
Nu een remedie uit de groep "Eenzaamheid". Heide, de Schotse struikheide, "Ling". Dokter Bach noemde deze remedie de "knoopsgat-remedie", wat een uitstekende beschrijving is van de mensen die hieraan lijden. Het zijn ontzettende praters die graag dicht bij je komen, in je gezicht praten. Ze raken je ook graag aan, geven je een duwtje, of houden je arm vast om je aandacht te behouden. Ze praten alleen maar over zichzelf, hun kwaaltjes van nu of van vroeger, en vertellen je hun symptomen zeer gedetailleerd. Ze zijn niet graag alleen, en als ze dat toch zijn, zijn ze ongelukkig en moe, want ze leven van de levenskracht van anderen, tappen hun energie af en laten ze dan uitgeput achter. Daarom hebben anderen de neiging om ze te ontwijken. Het zijn een soort vampieren.
Een man in ons dorp was een "knoopsgat-man". Hij was een tamelijk gezonde man van middelbare leeftijd. Als hij je op straat zag aankomen, stapte hij van zijn fiets, zette die tegen een heg, en maakte zich klaar voor een lekker lang gesprek. Hij ging vertellen over zijn diarree, zijn spataderen, zijn spijsverteringsproblemen, en als je probeerde om weg te komen, pakte hij je bij je arm en zei: "Maar ik moet je nog vertellen over...". Uiteindelijk kwam hij langs voor een behandeling: hij had uitslag op zijn handen. Uiteraard kreeg hij Heather, maar het duurde even voor het aansloeg. Maar uiteindelijk veranderde hij. Zijn uitslag verdween snel, maar veel belangrijker: hij begon zich te interesseren in andere mensen, en naar ze te luisteren, in plaats van over zichzelf te praten. Hij veranderde zijn grote tuin in een moestuin, en werd zo blij van het graven en voor zijn planten zorgen, dat hij weinig tijd overhield om te praten. De mensen begonnen hem aardig te vinden.
Een andere remedie uit dezelfde groep, Eenzaamheid. Dit is Impatiens, een Balsemien met een mauve bloem, een waterplant die in beekjes groeit en op vochtige grond.
De mensen die deze remedie nodig hebben zijn heel erg actief, zowel in gedachten als in daden. Ze praten snel, lopen snel, doen alles snel, zonder aarzeling. Ze weten wat ze willen en zijn heel slim en kundig. Ze werken het liefst alleen, voor het geval dat een langzamer iemand hen zou vertragen of hinderen. Ze hebben de neiging om heel prikkelbaar en ongeduldig te zijn met wie langzamer is. Als je iets niet snel genoeg aangeeft willen ze het nog wel eens uit je handen rukken, en als je te langzaam praat, dan maken de zin voor je af, als je hen niet voor bent.
We hebben een vriendin die heel nadrukkelijk en langzaam praat, en ik ben bang dat ik vroeger haar zinnen voor haar afmaakte, tot ze op een dag zei: "Nee, dat was niet wat ik wilde gaan zeggen". Dat leerde me een lesje, en liet zien dat ik niet intuïtief was!
Deze man was een goed voorbeeld van het Impatiens type. Hij was heel snel in al zijn reacties, uitermate efficiënt en kundig, en heel ongeduldig. Hij had de gewoonte om zijn deur op slot te doen als hij met zijn onderzoekswerk bezig was, zodat niemand hem kon storen; hij moest alleen zijn om in zijn eigen tempo te werken. Hij gaf ook les aan studenten, ik ben even kwijt waarover, maar hij vertelde dat hij niet van dwazen hield, en wanneer die domme studenten hem iets vroegen dat hij al had uitgelegd, was hij uitermate geprikkeld en verloor zijn geduld. En wanneer hij zijn geduld verloor kwam heel zijn rug onder een heel hinderlijke uitslag te zitten. Hij vroeg of de remedies hem zouden kunnen helpen om geduldiger te worden?
Impatiens bracht hem die hulp en hij zei dat hij tot zijn eigen stomme verbazing zijn geduld nog maar één keer was verloren, en dat hij zowaar toleranter en begripvoller werd ten opzichte van die domme jongelui. De uitslag was niet teruggekomen. Hij vroeg of hij nog even door kon gaan met de behandeling om de verbetering te consolideren.
Bij deze twee patiënten kunnen we zien dat ze verschillende remedies nodig hadden, afhankelijk van hun verschillende persoonlijkheden, terwijl ze toch allebei last hadden van huiduitslag. Ook zien we dat de één bang was om alleen te zijn, terwijl de ander daar juist een voorkeur voor had. De één was onderweg om wat minder aan zichzelf te denken, en de ander was bezig met geduld en verdraagzaamheid.
Dit is een remedie uit de groep "Onzekerheid en Besluiteloosheid". Scleranthus, een heel klein plantje met een miniscuul groenig-wit bloemetje, dat in korenvelden groeit. Het is voor die mensen die niet kunnen kiezen tussen twee dingen, de "weervaan remedie", zoals dokter Bach hem noemde. Ze denken "zal ik dit doen of dat", "zal ik vandaag gaan of morgen", "zal ik deze baan nemen of niet". Ze vragen geen advies aan anderen, en lijden zwaar onder deze besluiteloosheid, en verspillen zoveel tijd met proberen te kiezen, dan ze nog wel eens een goede kans kunnen mislopen door hun geaarzel.
Deze patiënt vertelde dat ze al haar hele leven last had van besluiteloosheid. Ze kon nooit beslissen en als gevolg daarvan had ze spijsverteringsklachten. Ze vertelde ons een voorbeeld van wat er die ochtend gebeurd was. Ze liep langs een winkel en zag een jurk in de etalage. Eerst dacht ze "die zou ik wel leuk vinden", maar direct daarna: "nee, ik heb hem niet nodig", en ze liep door. Daarna liep ze terug: "het is zo'n mooie jurk ... nee, ik kan hem niet betalen", en ze liep weer door. Dit deed ze twee of drie keer, en één keer legde ze zelfs haar hand al op de deurklink. Uiteindelijk kocht ze hem, maar de hele weg naar huis vond ze dat ze dat eigenlijk niet had moeten doen, maar het was zo'n mooie jurk. En na de lunch had ze last van haar spijsvertering. Ze zei dat ze de hele ochtend had verprutst aan het proberen te nemen van een beslissing. Scleranthus was haar remedie, en langzamerhand slaagde ze erin om sneller een beslissing te nemen. Nu is ze een zeer kordate en besluitvaardige oude dame van 87.
Onder het kopje angst staan vijf remedies, voor vijf verschillende soorten angst. Ik zal ze kort beschrijven.
Rock Rose, het kwetsbare gele bloemetje dat op heuveltoppen groeit. Dit is de remedie voor extreme angst, doodsangst, paniek, en van die huiveringwekkende nachtmerries die zowel kinderen als volwassenen kunnen ervaren.
De tweede angst is een angst waarvan je de oorzaak kent. Angst voor mensen, voor dieren, voor het donker, voor pijn, voor ongelukken, angst om naar de tandarts te gaan, of naar de dokter, zenuwachtigheid, verlegenheid, angst om in het openbaar te spreken. De remedie hiervoor is Mimulus, de maskerbloem, ook weer een waterplant, met mooie gouden bloemen.
De volgende angst is de angst met een onbekende oorzaak. De remedie hiervoor is het katje van de Ratelpopulier. Het is een heel verontrustende angst, waar geen oorzaak of verklaring voor kan worden gegeven. De kippenvel-angst, de kijk-over-je-schouder-angst.
Dan is er nog de hopeloze angst, de angst om de controle over je emoties te verliezen, dat je verstand het begeeft, angst voor krankzinnigheid, en de aandrang om anderen pijn te doen, of jezelf, zelfmoordneigingen. De remedie hiervoor is de witte bloem van de Cherry Plum, een heggestruik.
De laatste angst is de angst dat andere mensen iets overkomt, en de remedie die erbij hoort is de bloem van de rode kastanjeboom. Het is bijvoorbeeld de angst, of bezorgdheid van een moeder als haar zoontje laat terug is uit school; ze denkt dat hij een ongeluk gehad kan hebben en zwaar gewond is. Of de zorgen en angst die iemand kan voelen wanneer een familielid of een vriend een ernstige operatie moet ondergaan.
Dit werk wordt op dit moment vertaald... wordt vervolgd...